Mulleres, negr*s, maricas, et al.

Lamentando que sigan existindo parias oprimindo outr*s parias, quero lembrar o mellor espirito que habitou na cultura popular occidental nos últimos 30 anos (xunto co punk), a través deste documental da VH1:
"1972. A contra-cultura está en plena retirada tras a era hippie e do amor libre, coa reelección de Nixon e a interminable guerra do Vietnam. As taxas altas, os prezos do petroleo e a inflación ensombrecen o país. Pero no underground da cidade de Nova York, *s djs comezaron a programar as músicas que unirían e galvanizarían toda unha xeración.
'A historia oral do disco' da VH1 revela como a música disco, a súa moda e a súa cultura evoluiron desde o underground ata o mainstream. Desde lugares coma o loft do DJ David Mancuso, a música festiva extendeuse por todos os clubes nocturnos do país (e do mundo). Os selos de música disco naceron coma fungos e conseguiron facer estrelas instantaneamente a xente coma Chic ou Donna Summer, que converteu o "Love to Love You Baby" de 17 minutos nun fito da música disco. Programas de tv coma 'Disco Magic' e o moi popular 'Dance Fever' dominaban as ondas. Novas sensacións de baile enchían os studios Fred Astaire do país con xente que aprendía a bailar o Hustle ou o Le Freak. A liberación gai entrou nunha nova fase de maior aceptación con grupos coma os Village People.
O Disco chegou ao cumio no 1977 coa estrea da Febre do Sábado Noite que lanzou a carreira de John Travolta e conseguiu que tres cancións dos Bee Gees estiveran no top 10 das listas, algo non visto desde os Beatles. O filme creou outros 18 exitos máis e a banda sonora animou a outros artistas, coma Kiss, os Rolling Stones ou incluso a Barbara Streisand a gravar cancións disco. Durante ese ano abriu o Studio 54 e converteuse no lugar favorito para tanto para fans da música disco coma para famos*s. Pero moi pronto, o estilo de vida festivo que buscou unificar os xéneros, as razas, as sexualidades e as clases cambiou radicalmente. As drogas e a sobre-saturación do mercado do disco comezaron a minar a moda, e a que se albiscase o principio da fin.
A finais dos 70, a reacción ao disco comezou por aquela xente que sentía que o seu país perdera o sentido. Nomeadamente, os asistentes a un partido de beisbol en Chicago fixeron unha concentración chamada "Demolición do Disco" e prenderon lume a máis de 10.000 discos. "O Disco Fede" converteuse nun insulto. E no 1978 o co-propietario do Studio 54, Ian Schrager foi preso por posesión de cocaina, o que puxo fin a escena dos clubs. Xa polo 1980, o disco converteuse nunha palabra maldita. As antigas estrelas toparonse sen compañía de discos, perderonse forturas e o país tiña un superavit de xerseiciños brancos.
'Cando o Disco Mandaba no Mundo' rememora aquela época única e recupera o espirito daqueles días de baile: cómo e por qué, e quén fixo que o disco trunfara. Esta é unha hora adicada completamente á cuestión sen narración superposta. Só as voces d*s entrevistad*s -*s DJs, don*s dos selos, productor*s de Tv, as estrelas do cinema e *s máis famos*s artistas daquel tempo- xúntanse para contar a verdadeira historia. Gravado cun sentimento de intimidade e con grande estilo, 'Cando o Disco Mandaba no Mundo' captura o período e a xente que fixo que o disco fose o grande evento cultural que foi."

Let the music play! "Pet Shop Boys - New York City Boy"

Embarazo.

Pasa que ás veces preferiríamos non soñar con certas cousas. Na parte da miña vida máis ou menos en vixilia, gústame ser o máis racional posible e ter o control sobre en qué ocupo o meu tempo e a miña mente. Pero os soños son un territorio aparte.
Hoxe é un deses días nos que recordo que soñei. Soñei que facía en menos de 8 horas a viaxe entre A Estrada e Burgos(?), a pesar de ir a pé entre A Estrada e Silleda, coller un bus de Silleda ata Lalín e alí -gracias a enorme casualidade de que aos 10 minutos pasaba outro cara Burgos- facer transbordo e así chegar ao meu destino antes de que se fixera de noite. Como vedes, imposible na vida real.
Pero o mellor (e o peor) é que había outro argumento entrelazado: soñei con Beckham. Eu que paso olímpicamente do futbol, desta caste de celebridades, e máis deste tipo!. Pero estabamos a falar fronte a fronte na mesa dunha cafetería (seguramente na estación de autobuses de Lalín, na que se existe, nunca estiven), e non me puiden substraer ao seu encanto (ao encanto do Beckham do meu soño) e dáballe conversa e facíame a interesante, con algunha intención non demasiado escura.

Agora que estou desperta prefiro pensar que non quero pretender a ninguén.
E, en xeral, non me van os loiros.

Burgos, 30 de Agosto de 2004.

Let the music play! "Roberto Carlos - As curvas da estrada de Santos"

Epifanía.

Bande 8/28: Os desastres cotidianos parecen non espertar as consciencias, pero os accidentes... ai, os accidentes!. Son a epifanía que precisa algunha xente para descubrir o significado da palabra incompetencia. Aprenderán?. Nalgúns sitios xa vimos que non. Pesan máis outras cousas.

Let the music play! "Billy Bragg - Accident waiting to happen"

Os ratos ao pé do elefante.

A América que non é parva.

Let the music play! "Aretha Franklin - Spanish Harlem"

Novo Maltusianismo.

Segundo a FAO a colleita de gran deste ano no mundo vai ser a maior de todos os tempos, por riba dos 1.900 millóns de toneladas, máis do triple que se colleitaba no ano 50, pero sorprendentemente por baixo das necesidades globais anuais, algo que leva acontecendo nos últimos 5 anos. Cómo e porqué? O como resólvese recurrindo aos stocks de cereais que agora están moi por baixo do nivel de seguridade alimentaria, que aseguraría o consumo durante alomenos 70 días. O porque explícase no aumento da poboación e no nivel crecente de riqueza, e sobre todo na perda de reservas de auga e de terreo fértil.
Ven todo explicadiño neste artigo do Independent on Sunday, e son datos que me sorprenderon, ao igual que descubrir que as mulleres do planeta teñen agora unha media de menos de 3 fill*s na súa vida fronte á*s 6 de hai cuarenta anos, gracias á contracepción e ás melloras na educación e na sanidade. Está claro que hai que seguir baixando, ademais de loitar contra o exceso occidental, porque a fame e a miseria son o verdadeiro terror ao que se enfronta a humanidade.

Let the music play! "The Primitives - Crash"

Daddies and sons.

Son eu que estou enferma ou os comentarios deportivos sempre son tan homoeróticos:
"No le pidan...que les hable de piragüismo. No lo hará. En su canoa, sobre el agua, sin palabras, sólo con paladas, con muchas paladas, es donde este muchachote de 21 años...se expresa con una contundencia inusitada y una plasticidad que raya lo poético...
...dice su entrenador, para describir la armónica figura de este gallego amante de los silencios y de su embarcación.
...David fue sometido a uno de esos controles...extraordinario en cuanto a los parámetros ofrecidos...¡Una barbaridad!... «El médico miro hacia mí y no dijo nada. Yo miré hacia el médico y tampoco dije nada. Nos limitamos a quedarnos sorprendidísimos»... le quedó la sensación de que David todavía se guarda algo: «...le miraba a la cara y a mí me quedaba la sensación de que todavía podía dar más».
Las cualidades de David son impresionantes... lo que no está al alcance de todos. David Cal aúna la brutalidad de su fuerza con la belleza de su estilo. Lleva un ritmo constante y tremendo. Y, además, lo hace bonito...felicitaron a... por la técnica desarrollada por su pupilo...su posición... es perfecta.
«Tengo que renunciar un poco al ataque para mejorar la tracción... conseguir que cada palada de David sea un centímetro más profunda. Y en ello están el entrenador y el palista, entrenando como mínimo cuatro horas al día, con trabajo en la balsa, con tensores de goma, lastrando... Todo para mejorar esa parte de la palada que de momento le tiene por detrás... Y qué debe tener un... «No hay nada fijo -dice David-. Por ejemplo...el checo... es pequeño y delgado y siempre fue muy bien».
Pero al margen de sus espectaculares cualidades físicas, hay otros aspectos que convierten a David Cal en un fenómeno...«Fuera es un osito de peluche. Dentro del agua es una fiera»... A veces, se le ve... antes de empezar... y sólo le falta bostezar». El propio David reconoce que no siente presión alguna: «No me obsesiona eso de ... Yo puedo estar bien, mejor que nunca, pero igual me encuentro con que otros llegan mejor».
Por si fuera poco, no se distrae con otras cosas. Está centrado en su trabajo y eso le ayuda a obtener grandes resultados».
El joven piragüista de Aldán... David Cal es una joya. De hecho...dejó boquiabiertos a todos ...
Palada a palada, sin palabras, envuelto en un manto silencioso que puede teñirse de oro."
Parabéns fermoso David.

Let the music play! "Shirley Bassey - Goldfinger"

Praceres de institutriz.

Encántanme as bizarradas científicas.
Está claro que hai xente con acceso a praceres moi refinados.

Let the music play! "The Primitives - Stop killing me"

O verde mola.

O único pano e envoltorio reutilizable, dous en un, do mercado. Con peche de velcro! En varias colores!
Non me digades que levar unha vida ética non é cool!

Let the music play! "Squeeze - Cool for cats"

Nova entrega.


Let the music play! "Barrie K Sharpe & Diana Brown - Masterplan"

Saudades do Rafa Abitbol: Que foi del?

Nunca cansarei de facer eu tamén proselitismo do Mondobrutto.
Esta tarde de ferías, buscando unha foto do gurú, lin un artigo que se me pasara no seu día sobre os blogs, e tiven a tentación de traducilo para o galego e publicalo na Grafía, pero é demasiado longo. Supoño que é Grace Morales a que se agocha baixo a sinatura de Jimina Sabadú, e como sempre o seu é a clarividencia e a calidade literaria: pensar que está escrito hai dous anos e conserva toda a súa vixencia! (Podédelo atopar no nº28, 'Especial Siniestro', o que ten a monseñora escrivá cun signo satánico na portada).

Let the music play! "Desree - Life"

Isto non é Nebraska.

Dúas historias de tranxénero con pailáns polo medio: violación, asasinato e incompetencia policíal en Nebraska fronte á elección dunha parlamentaria trans e ex-prostituta na Nova Celanda.
Non hai dúbida sobre cal das dúas historias é máis edificante, verdade?
Non coñezo as problemáticas da sociedade novocelandesa, pero polo pouco que sei estáse a converter nunha das mellores candidatas para o exilio.

PS Dá gusto erguerse e toparse co sr. Murado at his best!

Let the music play! "The Supremes - Stormy"

Rúa Sésamo.

A máquina tragaperras que decide a programación das canles de pago previo, programou para a noite d'onte e para hoxe á noite interesantísimos documentais que impiden que saque os ollos da tv. Maña se m'acorda cómo contar 1-2-3, contarei.

Let the music play! "Sesame Street Theme"

Tomade e comede todos fuel.

Teño un amigo cunha filla que naceu cun leve defecto xenético. Leve, por fortuna.
Non sei se ten algo que ver co mundo tóxico no que vivimos. Se é así, a ela xa lle tocou antes de nacer.

Let the music play! "Timbuck 3 - Future's so bright i gotta wear shades"

Tomade e comede todos del.

Un estudio di que o 43% d*s adult*s (con acceso á fartura, supoño) comen para reprimir as emocións: Case a metade d*s adult*s reprimen os sentimentos de tedio, soidade e estrés por medio da comida...

'Non existe amor tan sincero como o amor á comida' George Bernard Shaw

Let the music play! "Barry White - You see the trouble with me"

Signo dos tempos.

Setinazos, trozos de orella no nariz, saquetas españolas matando cetáceos...

Let the music play! "Prince - Sign O the times"

Vivan os calvos!


Let the music play! "Elza Soares - Malandro"

Nadia:'Gustaríame que eu nacera normal, unha muller hetero normal'.

Pareceume entender que sendo un home só se enrollaba con homes gais, e o que ela quería eran 'homes de verdade' ('homes que naceran normais, homes hetero normais'?).
Síntoo, pero non o comparto.
De todas maneiras, a entrevista no Observer está moi ben.

Let the music play! "Alaska y Dinarama - ¿A quién le importa?"

Lutero, aquí tes un rabaño á túa espera.

Un dos aspectos positivos de que os capitostes da Icar teñan tanta proxección mediática é que o seu repugnante fundamentalismo fai que a xente se afaste cada vez máis deles. Nembargantes aínda dispoñen dun nutrido grupo de asistentes a recintos da súa propiedade. Moita xente precisa ir a eses recintos a vivir as súas experiencias relixiosas, pero en absoluto comparten os seus dogmas.
Estou dacordo co que dí ese ghicho de que non se debe estar na Icar sen tragar todo o que eles dín, así que, antes de que crezan sectas máis dañinas con ex-católicas coma no 3º Mundo, creo que é hora de animar ás igrexas protestantes civilizadas do norte de Europa que veñan ofrecer os seus servizos relixiosos á xente que os precisa e non quere pasar sen eles. Total case é o mesmo que o catolicismo, só que en proceso de actualización desde o século XV.
Iso si que lles fode aos da Icar: cal foi o que se escandalizou de que o estado tamén estivera a financiar aos cuáqueros?

Let the music play! "Ofra Haza - I'm Nin'Alu"

As seen on tv.

Este é un mundo onde hai human*s vivindo entre regatos de sudre e gat*s que teñen váteres automáticos: non me digades que non é o soño de calquera propietari* de gat*, non ter que remexer na area para retirar a merda e os mexos, senon simplemente desfacerse dun pequeno contenedor de plástico con todo o que non queremos ver nen ulir!
Pregúntome se Miranda terá un, ou será o seu servicio doméstico o que fai ese labor tan pouco agradable?
Sospeito que o servicio doméstico limpa o cristo no que se debe converter dichoso aparello en funcionamento.

Let the music play! "The Cure - The love cats"

10 días to go!

Escoitando a 1Xtra. Para ir poñendo os músculos a tono.
"O Carnaval de Notting Hill, a maior festa europea, comezou a celebrarse no 1964. O que xurdiu coma unha pequena festa, creceu ano a ano ata acadar o incrible tamaño que ten hoxe. Na última fin de semana de agosto dous millóns de persoas pasarán pola rúas do Oeste de Londres.
O carnaval debe a súa creación aos inmigrantes de Trinidade que uniron aos veciños de Notting Hill. A diferencia de hoxe onde o distrito W11 é visto coma o fogar dos londinenses ricos e famosos, entón era unha zona predominantemente negra e pobre. Nos 50 Nottingh Hill foi a primeira parada dos inmigrantes trinidadinos que querían asentarse en Londres. A pesares de que viñan na procura dunha mellor calidade de vida, a realidade foi moi diferente, con racismo, poucas oportunidades de traballo e aloxamento en malas condicións.
Neste clima de tensión racial os bailes foron proscritos a salóns ruinosos do norte de Londres. A pesares de todo, alomenos eran sitios onde a xente negra podía reunirse, desabafar e festexar. Estes salóns de baile non deron feito coa demanada e a festa se extendeu polas rúas do oeste de Londres. Así foi como naceu o primeiro carnaval.
Pronto á xente de festa na rúa foi acompañada por competicións de bandas de metais. Iso trouxo xente de todo o UK ao Carnaval. A popularidade do evento está agora asegurada.
Nos 80 o carnaval virou a peor, con problemas entre a xente nova e a cada vez maior presencia policial. Afortunadamente desde os 90 o carnaval se convertiu nunha atracción turistica multi-cultural e lucrativa para Londres.
A evolución final foi a introducción dos sound-systems, conformando o caracter actual do Carnival.
Xa sexa en Notting Hill, no Rio ou no Mardi Gras, as raices destas festas veñen de celebrar a liberdade fronte á escravitude."

Let the music play! "Sounds of Soca"

Cerebros (ende)moles.

As productoras privadas de tv andan presionando á BBC para que elabore menos producción propia e merque máis productos delas. Unha desas productoras privadas é a Endemol, propiedade da multinacional Telefónic* desde o ano 2000, e responsable de éxitos televisivos coma Big Brother ou Operaçao Triunfo. Curiosamente, a Endemol tamén ten un estilo de programas que eles chaman infotaiment, que non se dignan programar nas televisións na Hispania: por qué? Consideran ás televidentes demasiado obtusas para apreciar o entretenimento de programas coma Restoration ou que consistan en mudar o aspecto dun cuarto de estar ou de acondicionar un xardín en 48h? Desgracidamente, quizais teñan razón pensando que si.
En realidade, a versión británica destes dous últimos pódese apreciar aquí nesa mal resolta canle de payperview, a People&Arts, pero paga a pena imaxinar como sería a súa versión *spañola tentando redecorar o horror vacui deste piso de Móstoles.
Outro prime time é posibe. (Incluso con productos da mesma multinacional.)

Parece que van botar 'The Office' na P&A. Iso non hai que perdelo!

Let the music play! "Emma Bunton - Maybe"

Tu puta madre.

Cando saiban en Arteixo que facer apoloxía do delicto vende cantidades inxentes de roupa, haberá camisetas en Bershk* que digan: "Charles Manson, El Bravo" no canto das apoloxías dese outro american-way-of-life tipo Smile With Us, Red Stag Mountain Shelter, Pacific Fun e demais parvadas?
De todas as maneiras eu seguirei preferindo as produccións locais.

Let the music play! "The Beloved - Sweet Harmony"

Ei Tonio, Cherie, tou tan contento de que viñérades á miña festa estilo voda gai musulmana!


Hai quen pensou naquilo de 'quien a hierro mata, a hierro muere'. Ansias de publicidade de xente que razoa coma o noso presidente.
Ou quizais simplemente hai que asustar ao persoal para proseguir coa lucrativa guerra contra o terror.

PS Por certo, a pañoleta de Il Cavaliere custa €120.

Let the music play! "Locomia - Te lo voy a dar"

Lembrando a quen loitou pola liberdade...

...e a quen matou o noso particular nazismo, o nacional-catolicismo: '800 persoas fusiladas de xeito "legal", como consecuencia de de xuízos sumarísimos, e unha cifra que vai de 2.500 a 5.000 persoas, como consecuencia da actividade dos "escuadróns da morte", arrombadas por cunetas e valados'.
Aínda non hai unha placa na súa lembranza no muro do cemiterio de Pereiró, nin na maioría dos sitios onde as mataron. O que si aínda están son os 'Jose Antonio Presentes'. Que diferencia co resto de Europa!

Let the music play! ""

'O Acordo'

Dan Savage golpea de novo.

Let the music play! "Pet Shop Boys - This must be the place I waited years to leave"

Non ao poder da oligarquía.

"Reparo en los comentarios sobre el referéndum de Venezuela y compruebo que, mientras nadie critica que los USA designen a su presidente –que acaba siendo el presidente fáctico del mundo entero– en una votación patética, con una participación que da vergüenza, y todos los comentaristas lo denominan pomposamente «el presidente de los Estados Unidos de América», en vez de definirlo como «el candidato al que no votó la inmensa mayoría de los ciudadanos de su país», en Venezuela obtienes la mayoría absoluta rebasando en casi veinte puntos al conjunto de tus rivales y te conviertes en «el discutido presidente de una Venezuela dividida en dos mitades». Y tienes una oposición que no acepta el resultado de las urnas (¡por octava vez ha perdido y por octava vez lo niega!) y que utiliza los medios de comunicación, que detenta casi en exclusiva, para hacer llamamientos delictivos a la insurrección, y has de soportar que un engominado político extranjero, español para más señas, te diga que tú eres quien debe «esforzarse especialmente» en la reconciliación.
No me gusta el estilo pomposo y las continuas referencias a la divinidad que caracterizan los discursos de Hugo Chávez. Pero, en primer lugar, no es a mí a quien deben gustar. En segundo término, las arengas de sus rivales son peores con diferencia, porque añaden a su engolamiento casposo un trasfondo oligárquico que asusta oírlo. Y tercero: no veo por qué ha de ser lógico tildar de «grotescas» las referencias de Chávez a Dios y guardar respetuoso silencio cuando Bush dice que se presenta a las elecciones porque Dios se lo ha pedido. ¡Porque lo ha dicho!
Tanto más sigue la Historia su curso, tanto más los hombres nos parecemos a los animales de Orwell: todos somos iguales, pero algunos muchísimo más iguales que otros." Javier Ortiz, 17 de Agosto de 2004.

Let the music play! "KC & The Sunshine Band - Give it up"

Me Cagho na Cona de María Santísima.

Perdón polo exabrupto. En realidade eu non son de soltalos, pero escoiteillos tantas veces aos pallasos violentos da miña vida, que mos sei de memoria e ás veces se me escapan.
(Alguén fixo xa o inventario dos pecados que botaban as nosas camadas populares, antes de que tamén se perdan, coma o caldo).
O caso que por culpa da tal María, e porque á Comunidade Autónoma de Madrid este ano lle debeu sobrar un feriado e decidiu conmemorala no día do san Roque, hoxe estaban pechadas Ike* Alcorcón e Ike* SS-Reyes e quedei sen facer as miñas mercas. Me cago na cona do ultra-capitalismo sueco. Menos mal que non fun ata alá só por iso.
Aínda así foi unha fin de semana completa: derradeira etapa do divorcio civilizado, visita matutina á Casa de Campo e a súa fauna, kedada cunha amiga para lle coñecer a nena, e paseo á noitiña pola villa e corte. Misión cumprida.

Let the music play! "Jamiroquai - When you gonna learn"

Longa fin de semana.

MacCarrie xa non precisará máis dos homes.

(Atopado vía La Petite Claudine. Disfrutade!)

Let the music play! "Ian Dury & the Blockheads - Hit me with your rhythm stick"

Víctima e verdugo do fariseismo.

Qué cargo pode ocupar hoxe un político gai ou unha política lesbiana?
Nos States, se estás no armario, es home, católico e casado cunha muller e con dúas fillas: gobernador de New Jersey. Para demitir logo porque un ex-amante che fai chantaxe e ameaza con contar que es maricas (non porque non vallas para o cargo, claro).
Mentres na parte europea (algo máis) civilizada podes chegar (sen ocultar que es maricas) a alcalde de París ou Berlín, ou a ministro do goberno británico.
En Galiza a líder dun dos partidos da oposición, a concelleiro dun municipio suburbano ou a bispo (esa especie de cargo político non elexido democráticamente).
Se es muller a cousa está un pouco máis crúa, pero se segues a gusto no armario, ao mellor ata chegas a EuroComisaria.

PS Podo imaxinar a alguén temendo que algún día teña que facer o papel da señora Dina Matos, non si Viri?

Let the music play! "Diana Ross - I'm coming out"

Aberrante Britania: 'Luz verde para a tortura'

Agora resulta que un tribunal de apelación establece que serán válidas as probas obtidas baixo tortura, mentres os torturadores non sexan británicos!
Cumprida información no Guardian, que lle adica un atinado editorial.

Let the music play! ""

Desperte todo o mundo.

Qué boa idea recuperar un dos clásicos do soul para axudar a botar do poder aos republicanos nos States. Os éxitos dos Harold Melvin & the Blue Notes son dos meus favoritos: 'I miss you', 'If you don't know me by now', 'The love I lost', 'Satisfation guaranteed', e sobre todo este, o 'Wake up everybody'. A ver que tal vos queda, mozas.

Let the music play! "Harold Melvin & the Blue Notes - Wake up everybody"

3.000 millóns de camisinhas gratis.

Unha media de 35 ao ano para cada unha dos 85 millóns de persoas sexualmente activas no Brasil. Considerando que algunhas han de precisar máis e outras menos, non semella unha mala cifra.
Un exemplo de cómo gobernar.

Let the music play! "Chico Buarque & Elza Soares - Façamos"

Xa-cho-queimo: the folks are flaming

'People gettin' loose y'all gettin' down on the roof - Do you hear?'
Qué cara puxo a deana cando sacáchedes a pancarta?
Coitados, nada máis abrir as portas á chusma, xa lle pasan estas cousas. Parabéns pola idea.

Let the music play! "The Trammps - Disco Inferno"

Obscenity is in the eye of the beholder.

Vós si que sodes obscenos. Que tal se ides tomar unhas duchas frías ou apretades un pouco máis o cilicio.

(Pobriños, outros 'resentidos que ladran o seu rancor polas esquinas' ao comprobaren que a ideoloxía imperante non atopa obscena a nudeza, senón que a tolera e incluso a usa para comprar e vender. Non poden coa calentura. Que lles prohiban a entrada nas piscinas públicas!).

Let the music play! "Gabriel O Pensador & Fernanda Abreu - Nádegas a declarar"

Irlanda, outra vez

A querida Irlanda está no posto nº 10 dos paises máis desenvolvidos, por riba da Suiza? Non o sabía. O que si sei é que as palabras deste home son moi sabias.
E aquí mentres a esperar que nos poñan un foguete no cú para liscar o máis rápido posible.
PS Eu tamén atopo escandaloso que *s nacionalistas parlamentarias acepten o couso ese.

"Take me to another place
Take me to another land
Make me forget all that hurts me
Let me understand your plan"

Let the music play! "Arrested Development - Tennessee"

Outra tv é posible.

"Por toda Britania, milleiros de edificios históricos están en perigo de desapareceren da memoría do país para sempre. Este verán a BBC TWO ofrece un apelo á acción por loitar e salvar o noso patrimonio. Co comediante e activo conservacionista Griff Rhys Jones á cabeza, pediráselle a*s televidentes que voten e axuden a salvar un dos 21 edificios que se atopan máis en perigo.
Cada programa centrarase en tres propiedades en perigo nunha área, e ofrecerá a*s espectador*s a oportunidade de votar polo edificio que desexen que sexa restaurado. Cada un dos edificios gañadores en cada rexión irá á final en directo, unha espectacular celebración do patrimonio do país, e o momento no que se elixe cal mereze mais a Restauración.
Cada edificio público ten unha chea de historias que contar, e coa axuda de dous expertos, o arquitecto restaurador Ptolemy Dean e a investigadora de edificios históricos Marianne Suhr, a serie rescatará da morte os edificios e os retratara co seu mellor aspecto".
Outra vez a mellor educación xunto co mellor entretenemento. Un día falándolle de EastEnders a un productor español de telenovelas contestoume: "Nuestro referente es Sudamérica". Triste.

Let the music play! "Brand New Heavies - You've got a friend"

Bandeira de comenencia?

'Polémica nunha parroquía ao desapareceren as bandeiras *spañolas da igrexa durante as festas'. Foron repostas inmediatamente e xa teñen fichado ao nacionata que o fixo. E ameazan que se volven faltar... as volven poñer.
O que a min me gustaría e que puxeran aínda máis color, coma noutras terras de indíxenas.

Let the music play! "Elza Soares - Brasileirinho"

Burn it!

Non haberá outros remedios distintos a botar prozac na auga da traída? Eu propoño este Prozac Substitute:
1. Curiosity Killed the Cat - Hang on in there, baby
2. Brand New Heavies - Don't let it go to your head
3. The Beloved - Outerspace Girl
4. Transvision Vamp - Landslide of love
5. Charles & Eddie - Would I lie to you?
6. Candi Staton - Young hearts run free
7. Erasure - Make me smile
8. Hot Chocolate - Don't Stop it Now
9. Odyssey - Native New Yorker
10. Les Rita Mitsouko - Le Petit Train
11. Pasadenas - Tribute
12. Jackie Willson - Higher and higher
13. Bananarama - I Heard a rumour
14. Kid Creole & the Coconuts - Annie I'm not your daddy
15. Michael Jackson & The Jackson 5 - ABC
16. Diana Ross - Chain Reaction
17. Bobby Darin - Beyond the sea (La Mer)
18. Monty Python - Always look on the Bright Side of Life


Let the music play! "The O'Jays - I Love Music"

Bonjour Paresse 2.

Logo de tirar a preguiza, fomos pasear na calor de Atenas. Hoxe non era de morrer. Xantamos tranquilamente en San Lázaro, e miramos a exposición sobre a espiritualidade rilada de Galiza, patrocinada por Pas Cual e argallada pola mafía gubernamental da historia da arte. Despois vimos onde se molla a xente ateniense e volta pra casa.
E houbo alerta laranxa, como non ía haber!

Let the music play! "Gal Costa - Não Identificado"

Nadia coma ela.

'Unha exiliada sexual madeirense gaña o último Big Brother na Britania.'
Mais información nas Renas.

PS A aceptación masiva da transexualidade ou a fascinación pola muller barbuda?

Let the music play! "Lou Reed - Walk on the wild side"

Gat*s suburban*s.

Estou certa de que non son a mellor nai de acollida. A miña capacidade de expresar cariño ten un límite, e máis cos animais. Claro que sempre desexei o mellor para eles, incluso procurei ofrecerlles a vida máis natural posible, comezando pola súa alimentación, as súas 'posibilidades de ocio' e de experiencias vitais, aparte de mirar (ata certo punto) polo seu benestar físico.
Cando chegaron ás miñas mans eran dúas fermosas cousiñas que rabuñaban, e tivemos que aprender a nos manexar mutuamente. O seu pánico era inmenso. Agochábanse onde podían e a tensión na que vivían tiña que resultar esgotadora. Acabamos por nos afacer á presencia mútua, sempre sen demasiadas confianzas, en réxime de apartheid, e ata tivemos a posibilidade de que eles experientaran a semi-liberdade suburbana, na que afortunadamente non entraban os coches.
Entón chegou a hora da procreación. Un dos fenómenos máis espectaculares e conmovedores no reino animal, tiven que recoñecer. Apréndese moito dos animais. Apréndese da vida. Incapaces de practicarmos o infanticidio (o método tradicional de control da natalidade cos animais domésticos), fomos espectadores de como ela criaba dilixéntemente 6 criaturas que, para a nosa sorpresa, tiñan candasúa propia personalidade. O noso relativo desapego e falta de espírito lúdico para esas cousas impediunos baptizar aos novos seres cos absurdos nomes cos que se deben baptizar. En troques, cinguímoslles no pescozo a cada un un lazo dunha cor e así conseguimos distinguilos, xa que todos eran negros coma o carbón. 'Colocar' seis gatos negros non che é cousa doada, incluso recorrendo aos anuncios por palabras. Non quixemos saber do seu destino. Aínda así, soubemos de varias (e variadas) mortes prematuras, todas relacionadas coa vida moderna e non con depredadores naturais ou enfermidades habituais.
Tralo parto chegou a esterilización nazi, nazi sobre todo porque a economía de medios levounos a que fose ela a elexida para o lindo proceso, e non el, que puido seguir a procrear por aí, o que xa non era directamente problema noso. Desde entón aconteceron tres traslados de domicilio, o inverno máis chuvioso da centuria sobre os tellados da vella Ponte Vedra (que penso que os deixou irremediablemente marcados) e finalmente a vida no seu recinto humanizado onde encaran a vellez e son felices(?).
El está caquéxico (segundo a facultativa que o estudiou e non lle deu co mal - calquera cousa entre o tifo e a sida felina -) e caquéxico seguirá ata o final dos seus días mentras non sufra, porque estes nunca serán clientes habituais da pija industria veterinaria na que os inmorais e os inconscientes gastan os cartos.

Let the music play! "Sly & The Family Stone - Family Affair"

Os nosos Días despois de Mañá.

O meu desastre cotidiano favorito son os motores (xa sabedes).
Parés que desde as fiestras de San Caetano levan 15 anos facendo que non ven os fachos. E deixando que lles tiren partido.
A desfeita en todas as súas formas e colores: éche o que ten vivir na mestura máis conseguida dos dous mundos.
Gracias Todonada e Cesare pola info; este bló tamén entra en alerta laranxa.

Let the music play! "Talking Heads - Road to nowhere"

O Nilo

Se tedes ocasión, non vos perdades os tres capítulos da marabillosa serie documental sobre o Nilo que produciu a BBC e que está a emitir o Canal + en castelán. É moi educativo e ten unha chea de fermosas imaxes, e non sei se é de agradecer que sexa bastante aséptico: refírese ao pasado e non fala dos problemas da xente que habita hoxe a barcia do grande rio.
Básicamente é un documental de xeomorfoloxía e procura afastarse da visión colonialista, aínda que no último episodio ('Mapas e exploradores') véselles un pouco o plumeiro imperial. Aínda así, moi recomendable.












Let the music play! "Sophie Ellis-Bextor - Mixed up world"

Television the drug of the nation (2)

A miña intención de recibir a televisión británica non se vai realizar polo de agora. Hoxe pedíronme 2000€ por me vender e instalar unha antena de foco centrado de 180 cm de diámetro, o que me pareceu unha barbaridade.
O sinal do ceo é emitido por tres satélites aliñados a 28.2 graos leste, con candasúas áreas de emisión. Para sintonizar en Galiza todas as canles que contrates, por exemplo no paquete básico, hai que dispoñer dunha antena enorme. Nas Rias Baixas seica hai xente que dispón dun descodificador do Sky, pero descoñezo se reciben sen problemas todas as canles e que antenas teñen. Seguramente de 180 cm.
Próximamente haberá novidades nos paquetes que comercializa o Sky: na Britania van ofrecer, a cambido dun pago único, a instalación da parabólica e o descodificador e con el poderáse sintonizar gratuítamente unha chea de canles, moitas delas de alta calidade (BBC1, BBC2, BBC3,BBC4, C4, Five...). A súa estratexía é manter a cota de mercado fronte ao avance doutras opcións, e de paso tentar á xente para que se apunte a algún dos paquetes de pago. A ver se tamén venden fora (alegalmente) estas novas tarxetas e descodificadores. Entón poderá ser o momento de replantexarse se investir nunha antena e probar qué se vé, sen estar pagando 360€ ao ano pola subscripción.
Por agora a esperar, a seguir recopilando información (sempre é benvida), e a seguir preguntándose como é tan difícil apuntarse desde aquí á televisión da Pérfida Albión.

Let the music play! "B.A.D - Rush"

Keep on rockin...

... in the free world.

PS Por certo, encántame o que di a Madonna sobre o Fahrenheit 9/11:"Creo que nunca chorei tanto na miña vida mirando un filme. Estou segura de que aínda teño que aprender unha chea sobre o asunto. Non só é inspirador e educativo, senon que é a proba de que a xente pode mudar as cousas, de que podemos mudar as cousas".


Let the music play! "Blur - The Universal"

Tamén as queren deportistas!

Se lle preguntas a un fato de pajilleros cómo é a súa muller ideal dirante: rebelde, solvente e intelixente.
Seguide batendo puñetas.

PS Cómo os queremos nós? Témome que tamén somos románticas soñadoras.
Aínda ben que a deusa puxo o bendito onanismo ao alcance de todas as mans!

Let the music play! "Soul II Soul - A dream's a dream"

Who's that girl?

Outra estrela do pop.

Let the music play! "New Order - Every little counts"

English Vogue, American Vogue, French Vogue, Bloody
Aby-bloody-ssinian bloody Vogue, darling!

Hoxe hai artigo sobre unha das deusas vivintes. No Vogue abisinio.

Let the music play! "Ian Dury and the Blockheads - Reasons to be cheerful"